تا کجا

نشود فاش کسی آنچه میان من و توستتا اشارات نظر نامه رسان من توستگوش کن با لب خاموش سخن می گویمپاسخم گو به نگاهی که زبان من و توستروزگاری شد و کس مرد ره عشق ندیدحالیا چشم جهانی نگران من و توستگرچه در خلوت راز دل ما کس نرسیدهمه جا زمزمه عشق نهان من و توستاین همه قصه فردوس و تمنای بهشتگفت و گویی و خیالی ز جهان من و توستنقش ما گو ننگارند به دیباچه عقلهرکجا نامه عشق است نشان من و توستسایه زاتشکده ماست فروغ مه مهروه از این آتش روشن که به جان من و توست"هوشنگ ابتهاج" تا کجا...

اين تارنما را سنگ صبور حرفهاي دل خودم ميدانم. شايد آنچه ميگويم نقطهي مشترك من و ديگران نيز باشد. اگر خوشتان آمد؛ نظر دهيد. چشم براهتان هستيم

تا کجا...

با همهی بی سر و سامانیامباز به دنبال پریشانیام.طاقت فرسودگیام هیچ نیستدر پی ویران شدنی آنیام.آمدهام بلکه نگاهم کنیعاشق آن لحظهی طوفانیام.دلخوش گرمای کسی نیستمآمدهام تا تو بسوزانیام.آمدهام با عطش سالهاتا تو کمی عشق بنوشانیام.ماهی برگشته ز دریا شدمتا تو بگیری و بمیرانیام.خوبترین حادثه میدانمتخوبترین حادثه میدانیام؟.حرف بزن ابر مرا باز کندیر زمانی است که بارانیام.حرف بزن، حرف بزن، سالهاستتشنهی یک صحبت طولانیام.ها به کجا میکشیام خوب من؟ها نکشانی به پشیمانیام! تا کجا...